6 Şubat Depremi Sonrası Beliz'in Sakladığı Anı: Bir Askerin Emaneti

Kahramanmaraş merkezli yıkıcı depremlerin üzerinden üç yıl geçti. Bu zorlu süreçte ailesini kaybeden 19 yaşındaki Beliz Aydın, enkaz altından kurtarılmasına yardımcı olan bir askerin kendisine verdiği montu, bir anı olarak saklıyor. Depremin 13. saatinde annesi ve ağabeyini kurtaran askerin, Beliz'in üşümemesi için verdiği mont, genç kız için hem bir teselli hem de bir umut sembolü haline geldi. Bu olay, bölgedeki Gundem çalışmalarının yanı sıra bireysel hikayelerin de ne kadar derin izler bıraktığını gözler önüne seriyor.

Depremin Ardından Kalan Trajedi ve Bir Umut Işığı

Asrın felaketi olarak nitelendirilen 6 Şubat depremleri, Gundem'in en acı sayfalarından birini oluşturdu. Özellikle Hatay'ın Antakya ilçesi Cebrail Mahallesi'nde yaşayan Beliz Aydın, bu büyük yıkımdan ağır bir şekilde etkilendi. Depremde annesi Betül Günyaşar'ı kaybeden Beliz, ağabeyi Abdurrahman Aydın'ın ise iki bacağının ampute edilmesiyle hayatta kaldı. Bu zorlu süreçte, enkaz altından kendilerini kurtaran askerin gösterdiği insani jest, Beliz için unutulmaz bir anıya dönüştü.

Askerin Montu: Soğuktan Koruyan Bir Sığınak

"O gün annemi ve ağabeyimi enkaz altından çıkaran asker, çok üşüyorum diye montunu bana vermişti," diyen Beliz, o anları büyük bir duygusallıkla anlatıyor. Annesini kaybetmenin acısıyla, ağabeyinin kurtarılmasının verdiği buruk sevinci yaşarken, askerden aldığı mont, ona hem fiziksel hem de duygusal bir destek sağlamış. Bu mont, sadece bir giysi olmanın ötesinde, kurtuluşun, insaniyetin ve zor zamanlarda gösterilen dayanışmanın bir simgesi haline gelmiş. Beliz, bu emaneti geri vermek için o askeri tekrar görmek istediğini belirtiyor.

Emanet, Bir Hatıra Olarak Saklanıyor

Beliz Aydın, üç yıldır bu montu özenle sakladığını dile getiriyor. Montu her gördüğünde o karanlık günleri hatırladığını, ancak giymeye cesaret edemediğini ifade ediyor. "Giydiğimde o anlara geri gittim ve kötü hissettim," sözleriyle yaşadığı travmayı dile getiriyor. Bu durum, depremin bireyler üzerindeki uzun süreli psikolojik etkilerini de gözler önüne seriyor. Beliz'in bu bilinçle hareket etmesi, onun ne kadar güçlü bir karakter olduğunu gösteriyor. Bu durum, gelecekteki iş gücü piyasasındaki dayanıklılık ve adaptasyon kapasitesini de dolaylı olarak yansıtıyor.

Arkadaşının Kızına Teyze Olan Bir Destekçi

Beliz'in en yakın arkadaşının kızı olduğunu belirten Çilem Artan, depremden sonra Beliz ve ağabeyi Abdurrahman'ın yanında olduğunu söylüyor. Beliz'in akıllı, güçlü ve iradeli bir genç kız olduğunu vurgulayan Artan, onun Gaziantep'te üniversiteye başladığını ve bunun hem kendileri hem de merhum annesi için büyük bir gurur kaynağı olduğunu belirtiyor. "Onlara anne olamam ama teyze oldum. Anne yarısı oldum ve olmaya da devam edeceğim," diyerek Beliz'e olan desteğini ve sevgisini dile getiriyor. Bu tür bireysel destekler, depremzedelerin yeniden hayata tutunmasında kritik bir rol oynuyor.

Beklenen Komutan ve Teslim Edilemeyen Emanet

Çilem Artan, olayın bir başka boyutunu da paylaşıyor. 6 Şubat sabahı, Beliz'in üşümemesi için montunu veren rütbeli komutanın, "Sonra senden geri alacağım" dediğini aktarıyor. Beliz'in annesini kaybettiği ve ağabeyinin kurtarıldığı o zorlu anlarda hastanede beklerken, askerin emaneti olan montu geri vermek için saatlerce beklediğini belirtiyor. Ancak asker geri gelmemiş. Artan, "O kadar çok gelmesini ister ki komutanına emanetini teslim edip teşekkür etmek ister. İnşallah hayallerini de kavuşur," diyerek bu dileğini dile getiriyor. Bu durum, o gün yaşanan karmaşayı ve askerlerin de ne kadar zorlu koşullar altında çalıştığını gösteriyor. Bu tür hikayeler, sondakikahaberlerin sadece büyük olaylardan ibaret olmadığını, aynı zamanda insan hikayeleriyle dolu olduğunu hatırlatıyor.

Bu olay, sadece bir montun saklanması hikayesi değil. Aynı zamanda depremin açtığı derin yaraları, hayatta kalanların gösterdiği inanılmaz gücü ve zor zamanlarda bile filizlenebilen umudu anlatıyor. Beliz'in bu anıyı yaşatması, gelecekteki benzer travmalarla başa çıkma mücadelesi verenler için de bir ilham kaynağı olabilir. Bu tür bireysel hikayeler, toplumsal hafızanın önemli bir parçasıdır ve unutulmamalıdır.